ز بلبل شنیدم یکی داستان که برخواند از گفته باستان فرزانه توس

بلبل
بلبل پاینامی ( لقب ) کهن بود که به استادان فن حماسه خوانی و خنیاگران دوره گرد داده می شد .
جلال خالقی مطلق نویسید : « بورا » در کتاب خود از یک حماسه خوان ازبکی به نام « ارگاش جومن بلبل » گزارش می کند که تا پنج نسل شغل خانواده او حماسه خوانی بوده ، پدر او « جومن » به خاطر شهرت زیاد در این فن لقب بلبل می گیرد .در آسیای میانه و شرق ایران لقب بلبلیک لقب قدیمی بوده که به استادان این فن می داده اند .
باید یادآور شد که ردپای عنوان بلبل را می توان تا لهستان نیز پی گیری کرد در آنجا نیز در سده شانزدهم میلادی نقالان دوره گرد و شعرخوانان مردمی در لهستامن از شهرکی به شهرک دیگر می رفتند ، پاینام « بلبل » داشتند که به زبان آن ناحیه به آن « ول ول = Velvel » می گفتند که درست همان بلبل ایرانی می باشد . لازم به یادآوری است که این داستان گویان و شعرخوانان دوره گرد در لهستان از بازماندگان قوم خزر به شمار می آمدند که یهودی مذهب بودند و در شمال دریای مازندران می زیستند.امروزه می توان از مردی در سمرقند که به گله داری در قره گل مشغول است نام برد که پاینام بلبل دارد به نام « شارمان بلبل » . فرهنگ شاهنامه حسین شهیدی مازندرانی ( بیژن ) https://t.me/Haoshyang