زبان مبین شخصیت مردمی است که به آن سخن می گویند . بنابراین ، لغت ، اصطلاح ، صوت ، آهنگ و چگونگی مفاهیم از حال و وضع مردم خود حکایت می کنند . در ایران بعد از اسلام ، تکیه گاه ایرانی ، بیش از هرچیز زبان

xa0نگاهم می کُنیxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 دل می بَری....نمی دانم که صیادم xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 و یا صیدی که در دام تو افتاده....! زخمه بر تنبورِ گیسوی پریشانت نزنxa0xa0xa0xa0xa0 آوازِ رسوایی xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 میان کوه و صحرا xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa...

فروردینجشن نوروز سالگردی است از آفرینش انسانxa0سال با ماه فروردین آغاز می شود که به فروهرها یا فروشی ها اختصاص دارد . فروهرها xa0 هم زادان آن جهانی آدمیان هستند که پیش از آفرینش مادی مردمان در آن جهان به

بلبلبلبل پاینامی ( لقب ) کهن بود که به استادان فن حماسه خوانی و خنیاگران دوره گرد داده می شد .جلال خالقی مطلق نویسید : « بورا » در کتاب خود از یک حماسه خوان ازبکی به نام xa0 xa0 xa0« ارگاش جومن بلبل » گزارش

سپندارمذ ( اسپندارمذ ، اسفندارمذ ، سپندارمد xa0، سپنته ارمئیتی )به معنی اخلاص و بردباری مقدس است . سپندارمد با نمادی زنانه ، دختر اورمزد به شمار می آید و در انجمن آسمانی در دست چپ او می نشیند . چون ایزد

جشن سپندارْمَذْگان یکی از جشنهای باستانی ایرانی است . سرشت و ساختاری آیینی و باورشناختی دارد. سپندارمذ امشاسپندی که مادینه شمرده میشود. مادینگی این فرشتهی بزرگ، از دید نمادشناسی، از آنجاست که xa0 در

در شبان غم تنهایی خویشعابد چشم سخنگوی توأممن در این تاریکیمن در این تیره شب جانفرسارایر ظلمت گیسوی توأم... شکن گیسوی توموج دریای خیالکاش با زورق اندیشه ، شبیاز شط گیسوی مواج تو ، منبوسه زن بر سر هر مو

تا سحر ( = جادو )چشم یار چه بازی کند که بازبنیاد بر کرشمه جادو نهادهایم در گوشه امید چو نظارگان ماهچشم طلب بر آن خم ابرو نهادهایم گفتی که حافظا دل سرگشتهات کجاست در حلقههای آن خم گیسو نهادهایمhttps://telegram.me/Haoshyangha

عروه و عفراعاشق و معشوقی که در شیفتگی نام آنها در ادبیات عرب و فارسی مانده است.هر دو از تیره « بنی عذره » بودند . عروه در کودکی پدرش را از دست داد . عمویش در پروردن او کوشید . عفرا دختر عموو همسال عر

xa0مهر ، کین ، شادی و... همگانی و جهانی است این واکنش ها را در گیاهانxa0 می بینیم .دانشمندان و آزمونگران توانسته اند با بهره جستن ازxa0xa0 « هوش گیاهی » ، پاره ای از گیاهان را دگرگون کنندxa0 .xa0xa0 xa0xa0« لوتر بوربان

لولئی ( کولی ) xa0با پسر خود ماجرا میکرد که تو هیچ کار نمیکنی و عمر در بطالت به سر میبری. چند با تو گویم که معلق زدن بیاموز و سگ از چنبر جهانیدن و رسن بازی تعلّم کن تا از عمر خود برخوردار شوی.اگر از من نمیشنوی به خدا تو را در مدرسه اندازم تا آن علم مرده ریگ ایشان بیاموزی و دانشمند شوی و تا زنده باشی...

یکی از بزرگان عرب که مشهور به قباحت وجه و کراهت منظر بود ، زنی داشت به غایت صاحب جمال و حمیده خصال . روزی زن ، اورا گفت : یقین می دانم که من و تو هر دو اهل بهشتیم . گفت از کجا می دانی ؟ گفت : از آنجا که تو دایم شکل جمیل مرا می بینی و شکر می گویی ، و من وجه قبیح تو را می بینم و صبر می کنم ، xa0شاکران...

با پیدایی مشروطیت ، طنزی حقیقی که لبه تیز خود راxa0 متوجه اجتماع و معایب عمومی جامعه ساخته بود در نثر ، پدید آمد . پیشوای طنزنویسان در نثر « دهخدا» بود .مضمون طنز دهخدا وضع سیاسی روز و چکونگی زندگی طبقه

ایران سرزمین زیبایی و هنر است . در گوشه و کنارش هزاران اثر بدیع جلوه می کند . بهار با زیبایی پرشور ، پاییز با حکومت رنگ ها ، زمستان با روسپیدی و تابستان با درختان پربار در برابر خداوند جمال سرفرود می

xa0یکی از شعرا پیش امیر دزدان رفت، و ثنایی برو بگفت. فرمود تا جامه ازو برکنند، و از ده بدر کنند. مسکین برهنه به سرما همیرفت، سگان در قفای وی افتادند خواست تا سنگی بردارد و سگان را دفع کند. در زمین یخ گ

سال به دو بخش تابستان « همه » ( Hama xa0) و زمستان « زینه » ( Zayana xa0) تقسیم می شد . تابستان هفت ماهه xa0xa0از آغاز بهار تا پایان مهرماه xa0و زمستان بزرگ پنج ماهه از اول آبان ماه تا پایان اسفند و پنجه بزرگ ی

قسمت و یکم : دی ماه دهم که برابر با « دی » است در فارسی باستان « Anamaka » نامیده می شود و نام بابلی این ماه « Tebectu» است . مفهوم نام این ماه می تواند « ماه بی نام » باشد . شاید بتوان در آن نشانه ای ا

قسمت و دوم : دی «دی» در اوستا، دَئوش DATHUSHیا دَذوَ Dadhva و در فارسی «دی» شده است. «دی» به چم پروردگار و دادار است. که از ویژگیها (خصوصیت) اهورامزدا است. از این روی «دی» یکی از ماههای مینوی (مقدس) و

جشن «شب یلدا و» یا «شب چله» که در نخستین شب زمستان و بلندترین شب سال برپا میشود یکی از کهنترین جشنهای ایران است که میتوان آن را جشن کشاورزان و دهقانان نامید که این سنت کهن را از گزند دشمنان، برای ای