زبان فرسی

زبان مبین شخصیت مردمی است که به آن سخن می گویند . بنابراین ، لغت ، اصطلاح ، صوت ، آهنگ و چگونگی مفاهیم از حال و وضع مردم خود حکایت می کنند .

در ایران بعد از اسلام ، تکیه گاه ایرانی ، بیش از هرچیز زبان بوده است . که آن را به عنوان ابزار وحدت ملی ، وسیله اظهار استعداد ، دفاع ، ابراز شاخصیت و حلاصه داشتن « آوایی » در دنیایی بی فریاد و گرانبار از تناقض و ناهمواری ، به کار برده است .

زبان فارسی پس از پدید آمدن شاهنامه ، استحکام تازه گرفت . شاهنامه به منزله بیمه نامه ای شد که با در دست داشتن آن ، ایرانیان محکم تر در سنگلاخ زندگی قدم برداشته اند . به همین اعتبار بوده است که در دوره های سخت عمر کشور ، چنگ زدن به شاهنامه رایج تر بوده است . نبوغ ایرانی ، وطن طبیعی خود را در زبان فارسی یافت . محمد علی اسلامی ندوشن ، سخنرانی در کنگره استادان زبان فارسی هند ۱۳۶۸