فکر ، زبان و ادب

در هر شعری با سه عنصر اساسی روبه رو هستیم : فکر ، زبان و ادب . پس: شعر ، تبلور فکر در زبانی خیال آمیز است .

هر یک از این عناصر سه گانه فکر، زبان و ادب ، دارای هنجارهایی است و خروج شاعر از این هنجارها می تواند موجب ایجاد سبکی خاص برای او باشد .دکتر شمیسا می گوید : « سبک حاصل انحراف و خروج از هنجارهای عادی زبان است ». استاد بهار از سبک به سه نکته اشاره دارد : « نوع نگرش » ، « نوع گزینش » و « انحراف از هنجار » . استاد زرین کوب می گوید : « در شعر هر گوینده ، چیزی هست که آن را از شعر دیگران ممتاز می کند ؛ چیزی که خاص اوست و آن را در کلام شاعران دیگر نمی توان یافت » . نیز می فرماید :« سبک مهر و نشانی است که اثر هر شاعر را از آثار کم و بیش مشابه جدا می کند ». یا به قول فلوبر ، نویسنده فرانسوی ، سبک ، شیوه دیدن است .

در حقیقت ، هرکس آن گونه که می اندیشد سخن می گوید . شعر ، آیینه اندیشه و احساس شاعر است .

نویسنده ای صاحب سبک است که بتواند برای اندیشه خود واژگان و بیان مناسب پیدا کند . پس هر نوشته ای اگر توانسته باشد شکل مناسب بیان خود را پیدا کند ، سبک دارد . برداشتی از : بررسی و تحلیل سبک شخصی مولانا در غزلیات شمس دکتر حسین پور