پای در زنجیر، خوش تر، تا که دست اندر لجن

« روزها را می کنم، پیمانه با آمد شدن»

غوکِ نیزارانِ لای و لوش گوید در جواب:
« چند و چند این تشنگی؟ خود را رها کن همچو ما
پیش نِه گامی و جامی نوش و کوته کن سخن»

بوتۀ خشکِ گَوَن در پاسخش گوید: « خمُش!
پای در زنجیر، خوش تر، تا که دست اندر لجن» یگانه استاد ! فرزانه فرهیخته ، دکتر شفیعی کدکنی https://telegram.me/Haoshyangha