تابستان و زمستان

سال به دو بخش 1 « همه » ( Hama ) و 1 « زینه » ( Zayana ) تقسیم می شد . تابستان هفت ماهه از آغاز بهار تا پایان مهرماه و زمستان بزرگ پنج ماهه از اول آبان ماه تا پایان اسفند و پنجه بزرگ یا ایام کبیسه بود .

ایرانیان شمالی که دین و آیین زردشتی داشته اند آغاز سال را با اعتدال بهاری یا قرار گرفتن « برج حمل » در آفتاب شروع کرده و آن را جشن می گرفته اند . اما ایرانیان جنوبی آغاز سال را با آغاز فصل سرد و زمستان پنج ماهه برگزار کرده و جشن مهرگان را بسیار گرامی می داشته اند . واژه سال در فرس باستان مشتق از واژه « سرد » ( Sareda ) به معنی « سرد » است و به همین جهت سال را با فصل سرد شروع می کردند . چنان که بعدها در لهجه های جنوبی ایرانی نیز نوروز به « نوسرد » ( Now-Sars )و « نوسرد » ( Navasard )مشهور شد . ساسانیان از شمار ایرانیان جنوبی به شمار می آمدند اما چون از آیین و رسوم زردشتی پیروی می کردند ، نوروز را به جای مهرگان آغاز سال قرار دادند اما مهرگان را با همان شکوه دیرین نگاه داشتند . به همین جهت نوروز و مهرگان در نظرشان یک گونه تقدس داشت .

جشن های آب هاشم رضی https://telegram.me/Haoshyangha