زبان مبین شخصیت مردمی است که به آن سخن می گویند . بنابراین ، لغت ، اصطلاح ، صوت ، آهنگ و چگونگی مفاهیم از حال و وضع مردم خود حکایت می کنند . در ایران بعد از اسلام ، تکیه گاه ایرانی ، بیش از هرچیز زبان

نگاهم می کُنی دل می بَری....نمی دانم که صیادم و یا صیدی که در دام تو افتاده....! زخمه بر تنبورِ گیسوی پریشانت نزن آوازِ رسوایی میان کوه و صحرا

فروردینجشن نوروز سالگردی است از آفرینش انسان سال با ماه فروردین آغاز می شود که به فروهرها یا فروشی ها اختصاص دارد . فروهرها هم زادان آن جهانی آدمیان هستند که پیش از آفرینش مادی مردمان در آن جهان به

بلبلبلبل پاینامی ( لقب ) کهن بود که به استادان فن حماسه خوانی و خنیاگران دوره گرد داده می شد .جلال خالقی مطلق نویسید : « بورا » در کتاب خود از یک حماسه خوان ازبکی به نام « ارگاش جومن بلبل » گزارش

سپندارمذ ( اسپندارمذ ، اسفندارمذ ، سپندارمد ، سپنته ارمئیتی )به معنی اخلاص و بردباری مقدس است . سپندارمد با نمادی زنانه ، دختر اورمزد به شمار می آید و در انجمن آسمانی در دست چپ او می نشیند . چون ایزد

جشن سپندارْمَذْگان یکی از جشنهای باستانی ایرانی است . سرشت و ساختاری آیینی و باورشناختی دارد. سپندارمذ امشاسپندی که مادینه شمرده میشود. مادینگی این فرشتهی بزرگ، از دید نمادشناسی، از آنجاست که در

در شبان غم تنهایی خویشعابد چشم سخنگوی توأممن در این تاریکیمن در این تیره شب جانفرسارایر ظلمت گیسوی توأم... شکن گیسوی توموج دریای خیالکاش با زورق اندیشه ، شبیاز شط گیسوی مواج تو ، منبوسه زن بر سر هر مو

تا سحر ( = جادو )چشم یار چه بازی کند که بازبنیاد بر کرشمه جادو نهادهایم در گوشه امید چو نظارگان ماهچشم طلب بر آن خم ابرو نهادهایم گفتی که حافظا دل سرگشتهات کجاست در حلقههای آن خم گیسو نهادهایمhttps://telegram.me/Haoshyangha

عروه و عفراعاشق و معشوقی که در شیفتگی نام آنها در ادبیات عرب و فارسی مانده است.هر دو از تیره « بنی عذره » بودند . عروه در کودکی پدرش را از دست داد . عمویش در پروردن او کوشید . عفرا دختر عموو همسال عر

مهر ، کین ، شادی و... همگانی و جهانی است این واکنش ها را در گیاهان می بینیم .دانشمندان و آزمونگران توانسته اند با بهره جستن از « هوش گیاهی » ، پاره ای از گیاهان را دگرگون کنند . « لوتر بوربان

لولئی ( کولی ) با پسر خود ماجرا میکرد که تو هیچ کار نمیکنی و عمر در بطالت به سر میبری. چند با تو گویم که معلق زدن بیاموز و سگ از چنبر جهانیدن و رسن بازی تعلّم کن تا از عمر خود برخوردار شوی.اگر از من نمیشنوی به خدا تو را در مدرسه اندازم تا آن علم مرده ریگ ایشان بیاموزی و دانشمند شوی و تا زنده باشی در...

یکی از بزرگان عرب که مشهور به قباحت وجه و کراهت منظر بود ، زنی داشت به غایت صاحب جمال و حمیده خصال . روزی زن ، اورا گفت : یقین می دانم که من و تو هر دو اهل بهشتیم . گفت از کجا می دانی ؟ گفت : از آنجا که تو دایم شکل جمیل مرا می بینی و شکر می گویی ، و من وجه قبیح تو را می بینم و صبر می کنم ، شاکران و ...

با پیدایی مشروطیت ، طنزی حقیقی که لبه تیز خود را متوجه اجتماع و معایب عمومی جامعه ساخته بود در نثر ، پدید آمد . پیشوای طنزنویسان در نثر « دهخدا» بود .مضمون طنز دهخدا وضع سیاسی روز و چکونگی زندگی طبقه

ایران سرزمین زیبایی و هنر است . در گوشه و کنارش هزاران اثر بدیع جلوه می کند . بهار با زیبایی پرشور ، پاییز با حکومت رنگ ها ، زمستان با روسپیدی و تابستان با درختان پربار در برابر خداوند جمال سرفرود می

یکی از شعرا پیش امیر دزدان رفت، و ثنایی برو بگفت. فرمود تا جامه ازو برکنند، و از ده بدر کنند. مسکین برهنه به سرما همیرفت، سگان در قفای وی افتادند خواست تا سنگی بردارد و سگان را دفع کند. در زمین یخ گ

سال به دو بخش تابستان « همه » ( Hama ) و زمستان « زینه » ( Zayana ) تقسیم می شد . تابستان هفت ماهه از آغاز بهار تا پایان مهرماه و زمستان بزرگ پنج ماهه از اول آبان ماه تا پایان اسفند و پنجه بزرگ ی

قسمت و یکم : دی ماه دهم که برابر با « دی » است در فارسی باستان « Anamaka » نامیده می شود و نام بابلی این ماه « Tebectu» است . مفهوم نام این ماه می تواند « ماه بی نام » باشد . شاید بتوان در آن نشانه ای ا

قسمت و دوم : دی «دی» در اوستا، دَئوش DATHUSHیا دَذوَ Dadhva و در فارسی «دی» شده است. «دی» به چم پروردگار و دادار است. که از ویژگیها (خصوصیت) اهورامزدا است. از این روی «دی» یکی از ماههای مینوی (مقدس) و

جشن «شب یلدا و» یا «شب چله» که در نخستین شب زمستان و بلندترین شب سال برپا میشود یکی از کهنترین جشنهای ایران است که میتوان آن را جشن کشاورزان و دهقانان نامید که این سنت کهن را از گزند دشمنان، برای ای